Аввал он бошад, ки бошӣ додгар,
Ҳам зи ақли ҳеш бошӣ бохабар…
Ин қисмати сомона маҷмӯаи гаронбаҳои ҳикматҳо ва суханони пурмазмуни адибони тоҷику форсро дар бар мегирад. Дар ин бахш, метавонед аз панду андарзҳои бузургони адабиёт баҳра баред, ки ҳар яке дарси зиндагӣ ва ахлоқро меомӯзонад. Ин суханони пурҳикмат, ки аз қалами шоирону нависандагони маъруф ба мерос мондаанд, метавонанд роҳнамои зиндагӣ ва манбаи илҳом барои ҳар фарди соҳибзавқ бошанд.
